Tuttu fırlattı kalbimi..

Bazen ne olduğunu anlamazsın bir anda kırılıverir kalbin. Böyle paramparça olur. Bir anda sevdiğinin elinden düşüvermiş gibi. Aniden, sebep ne onu bile anlayamadan kırılır. Etrafa saçılan parçalara bakakalırsın..

Yada çok iyi bildiğin o canını acıtan sebepten ötürüdür bu kırılma. Bilirsin sebebini, bildikçe daha çok acıtır canını. Kırılmış olmak değildir canını yakan, kıranın kırma sebebidir. İşte o daha acı..

“Zaten kapağı da yoktu, bir işe yaramıyordu böyle, iyi oldu kırılıp çöp olduğu” dersin. Hak etti diye düşünürsün, eksiktir çünkü o zaten gözünde, tam olarak işe yaramıyordur..

Bazı kalpler hak eder kırılmayı böyle. Hatayı kıranda değil kırılanda aramak. Hangisi daha can yakıcı bilemezsin.

Paramparça olmak dile kolay ama kalbe değil…

Sakarlık falan hiç değil bu ama bak, sakın onu getirme aklına. Hadi nazar olur, “kırıldı çıktı ne güzel” denir. Duygusala da bağlanır durum, yazılara konu olur böyle. Ama sakarlık asla! Çok ayıp çok öyle denmez taş olursunuz.. Hele taş olan kalbinizse, o çok daha fena..

Bu yazılarıda okuyabilirsiniz.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir