Sonsuza Dek Sen

Kitabın yazarı: Jojo Moyes

Sayfa sayısı: 548

İlk basım yılı: 2018

Sonsuza dek sen – Okuyucu yorumu:

“Sevilen bir dizinin bir bölümü daha sona ermiş hissi ile kitabın sonuna gelmek. Hikayesi bir sonraki kitapta devam eden romanları daha bir seviyorum niyeyse. Yada okurken çok sevdiğim bir romanın devamı olunca mutlu oluyorum diyelim. Hangi açıdan bakmak istersek yani.

“Sonsuza dek sen” çok tatlı bir öyküydü bence. Yaşadığı onca şeye rağmen ya da yaşadığı onca şey sayesinde hayata daha da sıkı tutunmanın, dimdik durabilmenin hikayesiydi. “Başkaları için değil de kendin için yaşa bu hayatı!” mesajı veren çok güzel bir anlatım olmuş. Gerçek anlamda mutlu olabilmenin tek yolu bu çünkü. Sevdiğimiz insanların bizi görmek istedikleri kişi olmak yerine, olmak istediğimiz kişi olup insanların bizi böyle sevmesi daha bir anlamlı.

Peki; bu mümkün mü? Pek değil galiba. Çoğu zaman, hatta her zaman çevremizdeki insanlar için yaşıyoruz bu hayatı. Attığımız her adım, her davranış, hatta söylenen sözler bile insanlar sırf öyle olmasını istediği için. Yada daha az sorun yaşamak için. Çünkü içimizden geldiği gibi davranmamız herkesin eleştirisine katlanmak, toplumdan dışlanmak ya da sürekli yargılanmak demek maalesef. Elalem ne der baskısı, adetler böyle oluşundan dolayı olan zorunluluklar, toplumdaki sınıflandırmalar vs. derken insan insan olmaktan çıkıp bir şeylere programlanmış robot gibi yaşar hale geliyor.

Ve işin kötü yanı; birçoğumuz hatta hepimiz bunu artık sorgulamaz haldeyiz. Olması gereken zaten buymuş aslında gibi yaşıyoruz. Ve hiçbirimiz mutlu olamıyoruz bu sebepten. Çünkü kendi benliğimizi, duygu ve düşüncemizi kaybetmiş oluyoruz. Ne acı ama hayat böyle ilerleyebiliyor maalesef. Aksine izin yok gibi.

Duvarları kırıp mutluluğa koşabilen böyle roman kahramanlarını okuyup mutlu oluyoruz işte sadece. Birkaç yüz sayfalık da olsa öykü bitene kadar o kahraman biz oluyoruz. Cesurca hareket edip, bambaşka bir yol çiziyoruz. Sonra gelsin sonsuz mutluluk. Ama son sayfaya gelip de kitabın kapağını kapayıp öykü bitince, o mutlu yanımızda sayfaların arasında kalıyor. Çünkü gerçek hayata dönüyoruz ve sıkıştığımız kalıpların arasında yaşamaya devam ediyoruz. Lou ya da Will kadar cesur olabilmek mümkün olsa keşke bazen..

Umarım yine devamı gelir bu hikayenin. Lou’nun maceralarını okumak çok güzel çünkü.. Ve sayesinde içimizin umutla dolması..”

Kitaptan alıntılar:

“Seni bir daha asla kimse incitemez demiştin… Beni incitecek kişinin sen olabileceği bir an bile gelmemişti aklıma.”

“..bir zamanlar birbirlerinin yanında çok rahat eden iki insanın şimdi konuşurken iki kelimeyi bir araya getirememelerine hayret ediyordum.”

Bu yazılarıda okuyabilirsiniz.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir